Izbegličke priče među fudbalerima koji nastupaju na Svetskom prvenstvu 2026.

Svetsko prvenstvo u fudbalu 2026. godine donelo je niz istorijskih promena u organizaciji i formatu takmičenja. Po prvi put turnir će se igrati u tri države, u Kanadi, Sjedinjenim Američkim Državama i Meksiku, i na završnom turniru će učestvovati 48 reprezentacija. Među fudbalerima koji nastupaju na Svetskom prvenstvu ispred različitih reprezentacija nalaze se i igrači čije su životne priče obeležene ratom, progonom i izbeglištvom.

Ovakve priče upravo sa sobom nose sledeći fudbaleri:

• Alfonso Boajl Dejvis (igrač fudbalskog kluba Bajern Minhen i reprezentacije Kanade) – Rođen u izbegličkom kampu u Gani, u porodici liberijskih izbeglica koje su pobegle od građanskog rata u svojoj zemlji, Alfonso Dejvis iz ličnog iskustva zna šta znači biti izbeglica. Alfonso i njegova porodica preselili su se u Kanadu kada je imao pet godina. Uprkos teškom početku života, zahvaljujući posvećenosti i disciplini postao je profesionalni fudbaler sa samo 15 godina. Samo godinu dana kasnije debitovao je za reprezentaciju Kanade i postao njen najmlađi igrač u istoriji.
• Antonio Ridiger (igrač fudbalskog kluba Real Madrid i reprezentacije Nemačke) – Rođen u Berlinu, nakon što je njegova porodica pobegla od građanskog rata u Sijera Leoneu i pronašla utočište u Nemačkoj. Bežeći od sukoba, članovi njegove porodice pešačili su stotinama kilometara do Fritauna, a kako bi zaštitili decu od pobunjenika koji su ih prisilno regrutovali u oružane grupe, skrivali su ih u džakovima pirinča i ponekad se pretvarali da su mrtvi kako bi izbegli otmicu ili smrt. Ridiger je odrastao u berlinskoj četvrti Neukeln, u zajednici u kojoj su živeli brojni migranti i izbeglice. Kako često ističe, upravo ga je to iskustvo naučilo solidarnosti, upornosti i važnosti pružanja prilike ljudima koji su bili primorani da napuste svoje domove. Danas je jedan od najboljih nemačkih fudbalera i dvostruki osvajač Lige šampiona, a svoju popularnost i uticaj koristi da govori o iskustvu izbeglica i važnosti pružanja sigurnosti i prilike ljudima koji su bili primorani da napuste svoje domove.
• Ali Al-Hamadi (igrač fudbalskog kluba Ispvič Taun i reprezentacije Iraka) – Rođen u Maysanu, na jugoistoku Iraka. Al-Hamadi je imao samo godinu dana kada je na početku rata u Iraku 2003. godine sa majkom Asil napustio zemlju i preko Jordana stigao u Ujedinjeno Kraljevstvo. U Britaniji su se ponovo spojili sa njegovim ocem Ibrahimom, koji je ranije bio prinuđen da ode u izgnanstvo nakon što je bio zatvoren od strane režima Sadama Huseina. Njegov otac je učestvovao u mirnim protestima protiv diktature i zbog toga bio uhapšen. Nakon izlaska iz zatvora, Ibrahim je dobio izbeglički status u Ujedinjenom Kraljevstvu i počeo da živi u Liverpulu, gde mu se kasnije pridružila porodica. Al-Hamadi je odrastao u Toksitu, jednom od najsiromašnijih delova Liverpula, gde je fudbal postao njegov beg od teških životnih okolnosti. Fudbalsku karijeru gradio je kroz omladinske klubove Tranmere Rovers i Svonsi, a napredak u karijeri je postigao u AFC Wimbledon-u, gde je ostvario 27 golova. Dobre partije donele su mu prelazak u Ipsvič Taun, gde je postao prvi Iračanin koji je zaigrao u Premijer ligi engleskog muškog fudbala.
• Eduardo Kamavinga (igrač fudbalskog kluba Real Madrid i bivši igrač reprezentacije Francuske) – Rođen je u izbegličkom kampu u Angoli, u porodici koja je pobegla od rata u Demokratskoj Republici Kongo. Njegovi roditelji, Celestin i Sofija, napustili su zemlju zbog oružanog sukoba i pre njegovog rođenja našli se u kampu u Micongeu. Kada je imao dve godine, porodica se preselila u Francusku, gde su započeli novi život, najpre u Lilu, a zatim u Fužeru u Bretanji. Detinjstvo mu je obeleženo brojnim teškoćama. Kao i mnoge porodice migranata, njegovi roditelji su se borili da ponovo izgrade stabilan život, dok je Kamavinga odrastao u skromnim uslovima. Prve uspone u fudbalskoj karijeri napravio je u lokalnom klubu Drapeau-Fužer. Sa 16 godina debitovao je za Renu u Ligi 1, a ubrzo je postao jedan od najmlađih i najistaknutijih igrača francuskog prvenstva. Godine 2021. prešao je u Real Madrid, gde je nastavio brz uspon i osvojio brojne trofeje, uključujući špansko prvenstvo i Ligu šampiona. Paralelno je postao i reprezentativac Francuske, za koju je debitovao kao tinejdžer i sa kojom je igrao finale Svetskog prvenstva 2022. godine. Kamavinga je danas prepoznat kao jedan od najtalentovanijih veznih igrača svoje generacije, ali i kao primer sportiste čije je odrastanje u izbegličkoj porodici oblikovalo njegovu otpornost, disciplinu i pogled na život.
• Muhamed Ture (igrač fudbalskog kluba Norič Siti i reprezentacije Australije) – Sa porodicom je proveo 14 godina kao izbeglica u Gvineji nakon što su pobegli od rata u Liberiji. Rođen je u glavnom gradu Gvineje, Konakriju, gde je porodica godinama živela uz podršku UNHCR-a, pre nego što su dobili mogućnost preseljenja u Australiju i gde su započeli novi život. Muhamed je zajedno sa braćom Al Hasanom i Musom odrastao igrajući fudbal sa drugom decom iz izbegličkih porodica u Adelajdu, među kojima su bili i Nestori Irankunda i Aver Mabil.
• Nestori Irankunda (igrač fudbalskog kluba Votford i reprezentacije Australije) – Rođen je u Tanzaniji, u porodici izbeglica iz Burundija koje su pobegle od građanskih nemira. Odrastao je u Adelajdu. Njegov talenat za fudbal brzo je došao do izražaja, pa je 2021. godine potpisao stipendijski ugovor sa klubom Adelajd Junajted, čime je započeo svoj put ka profesionalnom fudbalu. Debitovao je za reprezentaciju Australije 2024. godine, a ubrzo je postao jedan od najmlađih strelaca u istoriji „Sokerusa". Od tada njegova karijera beleži stalan uspon, a danas se smatra jednim od najtalentovanijih mladih fudbalera Australije.
• Aver Mabil (igrač fudbalskog kluba Kasteljon i reprezentacije Australije) – Rođen je u Keniji nakon što su njegovi roditelji pobegli od građanskog rata u Sudanu. Rano detinjstvo proveo je u izbegličkom kampu Kakuma, gde je i prvi put zavoleo fudbal. Kao i mnoga deca u kampu, igrao je loptom napravljenom od smotanih čarapa i plastičnih kesa. Nakon dolaska sa porodicom u Adelajd 2006. godine, nastavio je da trenira fudbal u lokalnim klubovima, pre nego što je potpisao ugovor sa Adelajd Junajted i postao jedan od najmlađih debitanta u istoriji kluba. Kasnije je nastupao za reprezentaciju Australije na Svetskom prvenstvu u Kataru, a na Svetskom prvenstvu 2026. godine ponovo je deo „Sokerusa" kao napadač. Van terena, Mabil je posvećen radu u zajednici. Godine 2023. proglašen je za mladog Australijanca godine zbog svog humanitarnog angažmana.
• Bernard Kamungo (igrač fudbalskog kluba Dalas i reprezentacije Sjedinjenih Američkih Država) – Rođen je u izbegličkom kampu Njarugusu u Tanzaniji, gde su njegovi roditelji živeli nakon izbeglištva iz Demokratske Republike Kongo. U kampu je proveo detinjstvo, u uslovima bez osnovne infrastrukture, obeleženim neizvesnošću i ograničenim pristupom osnovnim životnim potrebama. Godine 2016, uz podršku Međunarodnog komiteta za spasavanje (International Rescue Committee), Kamungo i njegova porodica, roditelji i petoro braće i sestara, preselili su se u Sjedinjene Američke Države i nastanili u Abilenu u Teksasu. Nakon godina nesigurnosti, prvi put su dobili stabilan dom, pristup obrazovanju i dovoljno hrane. Dolazak u SAD označio je prekretnicu u njegovom životu. Iako u početku nije govorio engleski jezik i prilagođavao se novom okruženju, fudbal je ostao njegova konstanta i prostor u kojem se razvijao i pronalazio stabilnost. Prelomni trenutak u njegovoj karijeri dogodio se kada je dobio priliku da igra za North Texas SC, razvojni tim FC Dalasa.
• Ermedin Demirović (igrač fudbalskog kluba Štutgart i reprezentacije Bosne i Hercegovine) – Rođen je u Hamburgu u porodici poreklom iz Bosne i Hercegovine. Iako nije direktno doživeo rat, u intervjuima ističe da je Bosna i Hercegovina kroz porodična sećanja i posete ostavila snažan trag u njegovom identitetu. Tokom boravaka u Bosni i Hercegovini kao dete, prvi put je video posledice sukoba. Ratna prošlost porodice i iskustva iz Bosne i Hercegovine oblikovali su njegov odnos prema poreklu i odgovornosti koju oseća kada nosi dres reprezentacije. Fudbalsku karijeru je gradio u Nemačkoj, kroz Hamburger SV i RB Lajpciga, kao i u Španiji, Švajcarskoj i Nemačkoj. Nakon nastupa za mlađe selekcije Nemačke, od 2021. godine igra za reprezentaciju Bosne i Hercegovine.

Ove priče svedoče o tome kako je sigurno utočište stvorilo priliku za bezbedan život i uspešan razvoj, omogućivši deci izbeglicama da razvijaju svoje talente i promene tok života na bolje. Ujedno podsećaju na izazove sa kojima se suočavaju milioni dece primoranih da napuste svoje domove zbog rata i progona.